Μνημεία
Τα ενετικά τείχη:
Είναι το σημαντικότερο οχυρωματικό έργο της ενετοκρατίας. Σήμερα διατηρούνται οι επτά προμαχώνες τους και δύο από τις τέσσερες πύλες τους: Η Πόρτα των Χανίων, στη δυτική πλευρά του περιβόλου των τειχών, με ανάγλυφο φτερωτό λιοντάρι του Αγίου Μάρκου, λαξεμένη προτομή του Παντοκράτορα και ελληνική σκαλισμένη επιγραφή στην εξωτερική της πλευρά. Στην εσωτερική πλευρά υπάρχει μεταλλείο με ανάγλυφη προτομή του Παντοκράτορα και η επιγραφή ΟΜΝΙΡΟΤΕΝS (Παντοκράτωρ στα λατινικά), γι’ αυτό ονομαζόταν Πόρτα του Παντοκράτορα. Από την πύλη αυτή η Κάντια επικοινωνούσε με όλη τη Δυτική Κρήτη.
Η Καινούρια Πόρτα βρίσκεται στη νότια πλευρά του περιβόλου και είναι νεότερη. Φέρει διακόσμηση, επιγραφή με τη χρονολογία της κατασκευής της (1587) και το όνομα του προβλεπτή ΜΟCΕNIGO στην εσωτερική της επιφάνεια. Ο χώρος κοντά στην πύλη αυτή έχει διαμορφωθεί σε σύγχρονο υπαίθριο θέατρο.
Στο νοτιότερο σημείο του περιβόλου των τειχών είναι ο προμαχώνας του Μαρτινέγκο και σ’ ένα πλάτωμα ο σεμνός τάφος του Νίκου Καζαντζάκη, όπου είναι χαραγμένα τα λόγια του παγκόσμια γνωστού Κρητικού συγγραφέα: «Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβάμαι τίποτα, είμαι λεύτερος». Η θέα από το σημείο αυτό είναι υπέροχη.
Το Κάστρο ή Κουλές:
Είναι 
χτισμένο στην είσοδο του βενετσιάνικου λιμανιού με σκοπό να το προστατεύει από τις
επιδρομές. Στις πλευρές του διατηρούνται κομμάτια από τα εντοιχισμένα, λαξευτά λιοντάρια του Αγίου Μάρκου που το στόλιζαν. Είναι ανοιχτό για επισκέψεις από το κοινό και στο επάνω μέρος του έχει διαμορφωθεί υπαίθριο θέατρο. Το όνομα Κουλές είναι τούρκικο. Οι Βενετοί το ονόμαζαν Rocca al Mare.
Ο ναός του Αγίου Τίτου, προστάτη αγίου του νησιού, στην ομώνυμη πλατεία. Είναι κράμα ανατολικών και δυτικών αρχιτεκτονικών στοιχείων. Χτίστηκε αρχικά από τους Βυζαντινούς. Μετά από μετατροπές από τους Βενετούς και τους Τούρκους, που τον χρησιμοποίησαν οι μεν σαν καθολικό μητροπολιτικό ναό, οι δε σαν τζαμί, καταστράφηκε από το μεγάλο σεισμό του
1856. Το 1872 ξαναχτίστηκε πάνω στα
παλιά του θεμέλια και αργότερα έγιναν ορισμένες τροποποιήσεις για να λειτουργήσει και πάλι σαν ορθόδοξη εκκλησία. Εδώ φυλάσσεται η ιερή κάρα του Αγίου Τίτου.
Ο ναός του Αγίου Μάρκου, στην πλατεία Βενιζέλου ή Πλατεία Κρήνης. Χτίστηκε από τους Βενετούς που τον αφιέρωσαν στον προστάτη τους. Οι Τούρκοι μετά την άλωση του Ηρακλείου τον μετέτρεψαν σε τζαμί προσθέτοντας του μιναρέ. Το 1956 αποκαταστάθηκε στην ενετική μορφή του. Σήμερα χρησιμοποιείται σαν Στέγη Γραμμάτων, σαν χώρος μόνιμης έκθεσης αντιγράφων βυζαντινών τοιχογραφιών και σαν αίθουσα συναυλιών.
Ο μητροπολιτικός ναός του Αγίου Μηνά, στην πλατεία Αγίας Αικατερίνης. Εντυπωσιακός ναός, από τους μεγαλύτερους στην Ελλάδα. Έχει σταυρικό σχήμα με τέσσερις ίσες κεραίες, μεγαλοπρεπή τρούλο και δύο πανύψηλα κωδωνοστάσια. Στη βορειοδυτική γωνιά του σώζεται η παλιά εκκλησία του Αγίου Μηνά και της Υπαπαντής.
Η Λότζα: ορθογώνιο, διώροφο κτίριο, το κομψότερο από τα βενετσιάνικα κτίσματα της πόλης. Σήμερα στεγάζει το Δημαρχείο. Χτίστηκε το 1626-1628 από το Γενικό Προβλεπτή Φραγκίσκο Μοροζίνη, που κατασκεύασε και την ομώ νυμη κρήνη. Κατά την ενετοκρατία ήταν τόπος συγκέντρωσης και αναψυχής των ευγενών και από τους εξώστες της ο Δούκας προσφωνούσε το λαό ή παρακολουθούσε διάφορες τελετές. Το σημερινό κτίριο είναι αναστήλωση του κατεστραμμένου παλιού μεγάρου.
Κρήνη Μοροζίνη: Βρίσκεται στο κέντρο της πλατείας Βενιζέλου που ονομάζεται και πλατεία Κρήνης. Η πλατεία αυτή ήταν μικρογραφία της πλατείας του Αγίου Μάρκου στη Βενετία και αποτελούσε το κέντρο της βενετσιάνικης Candia με εντυπωσιακά διοικητικά μέγαρα και το παλάτι του Δούκα (Palazzo Duxale). Ήταν επόμενο λοιπόν να έχει στολιστεί ανάλογα. Το νερό ερχόταν εδώ από το υδραγωγείο που είχε κατασκευαστεί επίσης από τον Μοροζίνη.
Στη σημερινή της μορφή η κρήνη έχει μία κεντρική λεκάνη που Βαστάζεται στις ράχες τεσσάρων λιονταριών. Το νερό χύνεται μέσα σε οκτώ λεκάνες που
επικοινωνούν μεταξύ τους και είναι στολισμένες με ανάγλυφες διακοσμήσεις από την ελληνική μυθολογία. Αρχικά είχε στο κέντρο της άγαλμα του θεού Ποσειδώνα με τρίαινα στο χέρι σε υπερφυσικό μέγεθος, γι’ αυτό λεγόταν
κρήνη του Γίγαντα (Τσιγάντε). Το άγαλμα αυτό πιθανόν καταστράφηκε σε σεισμό.
Η Κρήνη Μπέμπο στην πλατεία Κορνάρου. Είναι η παλιότερη σωζόμενη κρήνη. Πήρε το όνομα της από τον Βενετό Βδίποο που την έχτισε το 1588 και φρόντισε να στολιστεί με ανάγλυφα ενετικά οικόσημα κι ένα εντοιχισμένο, ρωμαϊκό άγαλμα ανδρός, χωρίς κεφάλι. Στην πρόσοψη έχει παραστάδες και κίονες.
Στην ίδια πλατεία, στη θέση του ναού του Σωτήρα (του τάγματος των Αυγουστίνων μοναχών) που κατεδαφίστηκε, έχει στηθεί μοντέρνο γλυπτό που παριστάνει τον Ερωτόκριτο και την Αρετούσα, ήρωες του Βιντζέντζου Κορνάρου.
Η Κρήνη Πριούλι ή Ντελιμάρκου, χτισμένη σύμφωνα με επιγραφή το 1666 από το γενικό προβλεπτή Antonio Priuli που βρήκε μία φλέβα νερού μέσα
στην τάφρο.
Το Μέγαρο των Δημοσίων Υπηρεσιών:
Στη θέση του ήταν χτισμένοι από τους Βενετούς οι Στρατώνες του Αγίου Γεωργίου (16ος αιώνας), οι οποίοι καταστράφηκαν και ξαναχτίστηκαν από τους Τούρκους. Σώζεται η παλιά βενετσιάνικη πύλη.
Η Βικελαία Βιβλιοθήκη, στον όροφο του δημοτικού μεγάρου «Ακτάρικα». Ιδρύθηκε το 1910 με βιβλία που δώρισε ο Δημήτριος Βικέλας. Ο αριθμός των τόμων της ανέρχεται σε 80.000 περίπου.
Η Δημοτική Αγορά, στην οδό «1866». Είναι ένα γραφικό κομμάτι της σύγχρονης κρητικής μεγαλούπολης, ένα υπαίθριο πολύχρωμο και πολυθόρυβο παζάρι με κάθε λογής αγαθό (κηπευτικά, φρούτα, ξηροί καρποί, κρητικές κουλούρες, βότανα, μπαχαρικά, κρέατα, τυροκομικά, αλλά και αναμνηστικά, διακοσμητικά κλπ.).
Οδικό Δίκτυο: Εθνική Οδός συνδέει το Ηράκλειο με τις άλλες 3 κύριες πόλεις του νησιού.
συγγραφέα και τον δικτυακό τόπο που προαναφέραμε
